Solstafir, Sahg, Obsidian Kingdom - Trix, Antwerpen - 10/11/2014

Vanavond ging er een andere wereld voor ons open! Een wereld van vuur en ijs, waar gletsjers en vulkanen samen het onherbergzame landschap beheersen en natuurfenomenen als geisers en het noorderlicht een natuurlijk onderdeel van het leven uitmaken. Sólstafir komt uit IJsland en heeft de laatste jaren een flinke opmars gemaakt met hun trancebevorderende soundtrack van dit eiland. Als nobele onbekende klopte het excentrieke viertal ooit bij ons aan met ‘Masterpiece Of Bitterness’. Met zo’n titel en een begintrack van twintig minuten getuigde de band meteen van eigenwijsheid en een zelfbewust streven. Je kan hen ook met geen enkele andere band vergelijken. Is het wel metal? Niet echt. Is het alternatieve rock? Ach nee. Wat is het dan wel? Laat ons het erop houden dat het een pure vorm van expressie is van muzikanten die niet al te zeer bezoedeld of beïnvloed zijn door wat er schering en inslag is op het Europese continent. Dat geeft hen een uniek geluid, pulserende golven van geestverruimende echo’s, gedreven door de E-bow (de moderne vorm van de strijkstok waarmee Jimmy Page zijn gitaarsnaren geselde) en de klaaglijke intense zang van Aðelbjörn Tryggvason. Zijn zang is heden ten dage minder in vitriool gedrenkt dan in de begindagen, maar we hebben intussen geleerd dat de man een bijzonder warmhartige cleane zangstem heeft, waardoor de immer aanwezige melancholie perfect tot uiting komt. Laat ons vooral niet nalaten om te vermelden dat de gasten er ook bijzonder cool uitzien. Naast Aðelbjörn als ruwe bolster blanke pit, dwaalt er eveneens een heerschap over het podium met ellenlange rosse vlechtjes. Zijn naam is Svavar Austmann en hij zorgt voor de stugge basbegeleiding. De ritmesectie heeft in drummer Guðmundur Oli Pálmason de meest gemoedelijk ogende muzikant met zijn lange blonde dreadlocks en blozende konen. Want gitarist SæÞór Maríus SæÞórsson gunt ons amper een blik in zijn ogen van onder zijn stoere cowboyhoed, een rekwisiet waar de drie frontmannen trouwens amper afstand van doen tijdens de hele show. Trouwens, Aðelbjörn zet even een militaire pet op, geen cowboyhoed, maar hoofddeksels zullen ze hebben verdorie…

Laten we eerlijk zijn: we hebben Sólstafir tweemaal eerder gezien: ’s middags in een tent op Summer Breeze (2010) en dit jaar in Graspop. Beide concerten smaakten naar meer en dat kregen we nu anderhalf uur lang: Valhalla Rising!!! De bedompte sfeer in de zaal staat bol van humide excentriciteit en zompige wazigheid. Het zal niet beter worden wanneer het viertal als aperitiefje ‘Náttfari’ inzet. We zijn vertrokken voor een anderhalf uur durende trip door IJsland – of niemandsland – waarbij sprookjesachtige klanken ons voeren langsheen tien minuten tracks als ‘Köld’ en het recente ‘Lágnætti’. Bekijk de clip en je begrijpt waar woorden tekort schieten.

https://www.youtube.com/watch?v=R8n8Uy5KmvU

Het nieuwe album ‘Ottá’ is een meesterwerk dat vanavond in een mist aan ons voorbij trekt (wazige foto’s, maar zo was het wel degelijk). Het toegankelijke ‘Rismal’ vormt de introductie tot de ruim tien minuten durende titelsong met breed uitwaaierende klanken, echte banjoklanken door Svavar (!) en een getormenteerde frontman die elke locatie overstijgt door zijn universele expressie. Een vijftien minuten trip, genaamd ‘Þin Oro’ van vorig dubbelwerk ‘Svartir Sandar’ valt ons vervolgens ten deel. De IJslandse taal is intussen fonetisch gemeengoed geworden in het publiek. Hadden we dit ooit kunnen dromen? Het catchy gotische ‘Dagmál’ zet ons even terug met beide voeten op aarde, maar tijdens het lange, beklijvende ‘Náttmal’ – eveneens van de huidige knaller – laten we ons welgemutst meevoeren op een zwevend tapijt boven verre horizonten. Het wordt een haast surrealistische trip (ook zonder middelen) wanneer ‘Svartir Sandar’ zelve zich ontplooit voor onze eigen ogen. Het publiek kan nu slechts nog ontoelaatbare kreten uiten, tot we de heren moeten aanmoedigen om meer te laten horen. Minzaam spelen ze hun hit ‘Fjara’, met evenveel Weltschmerz als de originele versie. Dit is niet alles. Kunnen de mannen geen Engels? Toch wel. In een ver verleden debuteerden ze met Engelstalige albums en daar is het aangrijpende ‘Goddess Of The Ages’ een huidig manifest van in deze live situatie. ‘When All Is Said And Done’… inderdaad! Ontdek Sólstafir en laat je meevoeren… wij hadden dit al achter de kiezen!

Waren er dan geen support acts? Toch wel, maar die laten we deze keer tot een voetnoot in de geschiedenis om dit verslag te beëindigen. Obsdian Kingdom stond allereerst op het podium en hun springerige moderne metal deed door pianist/zanger Zer0 Æmeour Íggdrasil (nochtans een Spaanse band) nog het meeste denken aan Leprous, maar hun moderne progressieve fratsen raakten ons amper. Sahg was een klasse beter in onze optiek en met songs als ‘Slip Off The Edge Of The Universe’, ‘Firechild’ en ‘Ether’ stelden ze trots het meest recente album ‘Delusions Of Grandeur’ voor. Een band met een ontwikkelende staat van dienst die haar intellectuele voorkomen wist te verpakken in prima composities zoals ‘’Pyromancer’, ‘Godless Faith’ (van eerste cd) en ‘Echoes Ring Forever’. Vreemd dat we dit ook beleefden als support act bij Trouble ooit. Op album meer beklijvend dan live.
Wat Sólstafir betreft: reken er maar op dat menige melodie nog in ons hoofd rondtolde wanneer we gelaten naar de bushalte wandelden. Zulke momenten zijn onbetaalbaar en dat danken we vanavond aan IJsland en Sólstafir.

Tekst & foto’s: Vera Matthijssens

Setlist Sólstafir:

Náttfari
Köld
Lágnætti
Rismál
Ottá
Þin Oro
Dagmál
Náttmal
Svartir Sandar

Encores:

Fjara
Goddess Of The Ages

En geniet na met ‘Djakninn’:

https://www.youtube.com/watch?v=ehhuWV557mY

Rate this article: 
Average: 4.9 (12 votes)