Vanden Plas, Dyscordia - De Kreun, Kortrijk - 21/12/2014

Ik besloot om op de kortste dag van het jaar nog een laatste concertje van dit huidige jaar mee te pikken. Verschillende redenen kan ik hiervoor opsommen. Ten eerste duurde de trip naar de concertzaal nog geen half uurtje! Daarbij komt nog dat ik een grote fan ben van progressieve metal en Vanden Plas is een mooi visitekaartje voor het genre. En tenslotte wou ik eindelijk eens de kwaliteiten ervaren van het hoogwaardig staal van eigen bodem luisterend naar de naam Dyscordia.

Op die druilerige zondagavond kwam ik goed op tijd aan in de zaal en liep al meteen wat bekenden tegen het lijf. Het was meteen duidelijk dat een groot deel van de toeschouwers speciaal was gekomen om hun steun te betuigen aan het uit Kortrijk zelf afkomstige Dyscordia. Velen hadden een T-shirt of kersverse hoodie aangetrokken om hun steun nog extra in de verf te zetten. De gitarist Guy Commeene had ik in het begin van deze eeuw nog op het podium gezien met zijn vroegere band Artrach. Die brachten een drietal demo's uit en in 2009 splitte de band. Ik heb nooit hun derde demo “...And In Fate We Rest” in mijn handen kunnen krijgen en zodoende had ik nooit de zang van Piet Overstijns gehoord. Uit de as van onder andere: Artrach, Gwyllion, Varangian ontstond Dyscordia en in de zomer van 2010 kwam hun eerste wapenfeit in de vorm van een EP genaamd “Reveries” uit. In 2013 kreeg die een volwaardig vervolg met “Twin Symbiosis”.
De lokale trots trapte af met “Empty Room” en de sfeer zat er onmiddellijk in. De overtallig aanwezige 'Dys-believers' zongen zo goed als alles mee wat ze kenden. Het geluid was dik in orde voor een voorprogramma en dat is zeker en vast niet altijd het geval. Het hebben van drie gitaristen in een band is een troef die je moet uitspelen en dat zorgt uiteraard voor een uitermate gevuld geluid. De combinatie van de cleane zang van Piet Overstijns en de screams van Stefan Segers maakt dat de band toch anders klinkt als een doorsnee progressief metal-collectief. De temperatuur in de zaal stijgt met elk nummer en wanneer de band met “Chthonic Star” een nieuw nummer de zaal ingooit wordt dit met een stevig applaus onthaald. Het totaalpakket dat Dyscordia de toeschouwer aanbiedt is een mooi afgewerkt product en ze hebben er na een paar nummers een nieuwe fan bij met ondergetekende. Het spelenthousiasme straalt over op het publiek en zo krijgen ze na elk nummer een verse dosis adrenaline van het publiek. Dit was natuurlijk een thuismatch voor de band, maar ze hebben die dan ook met het grootste gemak gewonnen. Ik kijk er naar uit om deze bende opnieuw aan het werk te zien en ik vernam recentelijk dat er al een paar leuke gigs gepland staan voor 2015. Dit wordt dus ongetwijfeld vervolgd!

Door het groot aantal fans van Dyscordia was ik een beetje bang dat de zaal wat leeg zou lopen na hun set. Maar ik vernam later dat hun eigen fanclub de fans had opgeroepen om te blijven voor de headliner en deze ook met open armen te ontvangen. Als dat geen metal-spirit is! Dit bewijst nogmaals dat metalheads allen aan hetzelfde touw trekken. Vanden Plas werd reeds in 1986 opgericht, maar bracht hun debuut pas uit in 1994. Hun derde album “Far Off Grace” kreeg lovende kritieken en hun meesterwerk “Christ 'O” overtrof dit alles. Hun laatste album “Chronicles Of The Immortals: Netherworld” verscheen in februari van dit jaar en heeft het zelfs tot mijn persoonlijke top 10 van het jaar geschopt. Aangezien ikzelf blijvend geïnfecteerd ben door het melodieuze rock virus verschijnt er een glimlach op mijn gezicht als er een reeks keyboards op het podium te zien zijn. Ik stond dus met torenhoge verwachtingen voor het podium. Vanaf de eerste tonen van “Holes In The Sky” kon mijn geluk niet meer op. Andy Kuntz' stem was in optima forma en hij overtuigde me met zijn hemelse zang! Een grote opgestoken duim ook voor gitarist Stephan Lill, die hier in zijn eentje een geweldige riff-festijn liet horen. Vanden Plas koos vooral nummers van hun laatste drie albums, maar stak er toch een oudje van 1999 tussen onder de vorm van “Far Off Grace”. De nadruk lag grotendeels op hun laatste wapenfeit met een grote aanwezigheid van de toetsen van Günter Werno. Maar het hardere “Frequency” uit het vier jaar oude “The Seraphic Clockwork” zette de zaal in vuur en vlam. De fans van Dream Theater zullen zeker en vast gesmuld hebben van het bloedmooie “Silently”. Na een korte break kregen we een fenomenaal duo uit hun epos “Christ 'O” te horen. Na het titelnummer kreeg deze avond een passend einde met “Postcard To God”. De band kreeg een geweldige respons van het publiek en genoot duidelijk van dit gegeven. Zanger Andy is een charismatisch persoon en op sommige toeschouwers had hij wel een speciale invloed. Een dame in het publiek wou op het podium klimmen, maar werd dit toch verhinderd. Een andere dame pakte het anders aan door de aandacht van Andy te trekken en dit viel duidelijk in de smaak bij Andy. Hij trok de dame op het podium en kreeg een zoen op de wang en nam zelfs de tijd voor een gezamenlijke foto.

Dit laatste concertje was voor mij dus een dubbele schot in de roos. Dyscordia overtuigde op een grootse manier en de show van Vanden Plas was duidelijk beter dan de laatste keer ik de band zag op het PPM festival een paar jaar terug. Het feit dat ze hier een volledige set mochten spelen en de zaal voor een knussere, intiemere sfeer zorgde, zat hier ongetwijfeld voor iets tussen. De Kreun heeft zich de laatste maanden doen opmerken door een aantal leuke programmeringen uit de metalwereld. Als dit op dezelfde wijze doorgaat zal dit ongetwijfeld een nieuw Mekka worden voor de metalheads. De zaal is goed ingericht, het geluid is uitstekend en er is in een ruime parking voorzien. Ik kijk al uit naar een aantal concertjes die hier in 2015 zullen plaatsvinden.

Tekst en foto's: Rik Bauters

Rate this article: 
Average: 5 (3 votes)